F O N D U E s J O U R N E Y

 

บันทึกการเดินทาง
ของหมีฟองดูว์ครั้งที่ xx (จำไม่ได้หน่ะ -v-)

ณ เมืองที่โคตรไกลจากกรุงเทพ
แต่อากาศดีกว่านิดเดียว

วันที่ 23 มีนาคม 2551

 

 

เช้าวันที่ 23
ฉันออกเดินทางจากที่บ้านแต่เช้า
แต่ก็เกือบสายในความเป็นจริง
ผู้ร่วมเดินทางในทริปคือคุณแม่ของฉัน
และแน่นอน หมีน้อยฟองดูว์

ขึ้นเครื่องบินที่สนามบินดอนเมือง
สายการบิน ไทยอินเตอร์ ชั้น business class

และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องออกเดินทางในวันนี้
เพราะที่บ้านได้ตั๋วเครื่องบินฟรีมา 2 ใบ
จะไม่ใช้ก็กระไรอยู่
ปล่อยคุณน้องชายและคุณพ่อแกร่วอยู่ที่บ้าน
ฉันกับคุณแม่ขอไปร่าเริงที่เมืองเหนือกันละค่ะ

 

เจ้านกเหล็กมุ่งหน้าสู่เมืองเหนือ
ที่ฉันไปมานับครั้งไม่ถ้วน

เชียงใหม่

แต่ก็ไม่มีครั้งไหนเหมือนครั้งนี้
(:

 

 

ทันทีที่ลงจากเครื่องบิน
เราเรียกรถแดงสองแถว เพื่อต่อไปขนส่งอาเขต
เพื่อที่จะนั่งรถตู้ไปยังเมืองที่ต้องการไปมานาน

ปาย (:

แค่ฟังชื่อก็อยากไปแล้วล่ะ

ตอนนั่งอยู่บนรถแดงสองแถว
มีคุณลุงคุณป้าคู่หนึ่งนั่งอยู่ในรถมาก่อนเราแล้ว
และเมื่อท่านเห็นกระเป๋าเดินทางไปใหญ่ของเราสองแม่ลูก
ท่านยิ้ม ก่อนจะเอ่ย ทักทาย และถามไถ่อย่างคนอัธยาศัยดี

เรานั่งคุยกันไปตลอดทาง
แถมยังได้ความรู้ที่ไม่เคยรู้มาก่อน
ทั้งที่ก็มาเชียงใหม่ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
คุณป้าที่น่ารักบอกกับเราว่า
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ถ้าเรียกเจ้ารถแดงสองแถวนี่แล้ว
ก็เสียแค่คนละ 15 บาทเท่านั้น รอบเมืองเชียงใหม่เลยล่ะ

 

เรากล่าว สวัสดี ก่อนที่ท่านจะก้าวลง ณ จุดหมาย
และเราสองคนแม่ลูกก็ยังนั่งรถเดินทางต่อไป

เมื่อถึง ขนส่งอาเขต สถานที่ที่เราจะมาต่อรถ
คุณแม่ซื้อตั๋วรถตู้ คนละ 150 บาท
จากเชียงใหม่ ถึง ปาย
โดยเราโชคดีได้ที่นั่งหน้าสุดสองคน
ไม่เช่นนั้น ฉันอาจเมาและไปไม่ถึงปายก็เป็นได้

คนขับรถก็น่ารัก เขาคุยกับเราไปตลอดทาง
ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไร เขาสามารถตอบคำถามได้หมด
ช่างเป็นคนเหนือที่น่ารักจริง ๆ

เราใช้เวลา 3 ชม.เกือบพอดี ๆ ในการไปถึงปาย
ก่อนจะมีรถพ่วงน่ารัก ๆ มารับไปที่รีสอร์ท

 

 

เมื่อไปถึงรีสอร์ทก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดิบพอดี
ทำให้เราได้ฝากท้อง มื้อแรกกับอาหารที่รีสอร์ทแห่งนี้ ปายวิมาน

ผู้คนที่นี่น่ารักมาก ๆ ตั้งแต่พนักงานไปยันผู้จัดการ
ทุกคนล้วนมือรอยยิ้มที่น่ารัก และถ้อยคำที่ไพเราะเสมอ
ฉันเสมอสำเนียงชาวเหนือจัง
ถึงแม้ว่า บางครั้งฉันจะฟังแทบไม่ออกก็ตาม (:

 

รีสอร์ทแห่งนี้สวย และมีสเน่ห์มาก
คุณแม่บอกกับฉันว่า
ไม่กล้าพักตาม guest house ต่าง ๆ
ถึงแม้ว่าจะมีราคาถูกกว่ามากเป็นสิบเท่าก็ตาม

ห้องพักที่นี่ก็น่ารักดีค่ะ
เป็นห้องพักเล็ก ๆ แบบบรรยากาศเหนือ ๆ
ที่อยู่บนชั้นสองของห้องบังกะโล
ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วง low season ด้วยแล้ว
จองห้องหนึ่ง เหมือนจองทั้งรีสอร์ทเลยล่ะค่ะ
บรรยากาศสบาย ๆ เป็นส่วนตัวจริง ๆ (:

 

 

ท่าทาง หมีฟองดูว์จะชอบมากเลยค่ะ
เพราะสำรวจซะทั่วห้องเลยเชียว

 

ห้องน้ำในห้องพักค่ะ
สีกินขาดมาก ๆ

 

คุณแม่ให้เวลาพักผ่อน กลิ้งไปมาในห้องพักเสียนาน
ฉันมีเพื่อนร่วมเดินทางคนใหม่อีกคนในทริปนี้
หนังสือ เดินไปให้ไกลสุดฝัน ของวินทร์ เลียววาริณ
ก็เลยได้มีเวลานั่งอ่านเพลิน ๆ
แต่เพลินไปเพลินมาเสียจนฉันหลับคาหนังสือเลยล่ะค่ะ

เนื่องจากฉันมาปายในฤดูร้อน
บรรยากาศและสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ จึงไม่น่ารักเท่าที่ควร
และไม่สวยหรือโรแมนติกเท่ากับในฤดูหนาว
แต่ปาย ก็มีเสน่ห์ ในแบบของปายเมืองร้อนได้เหมือนกันค่ะ

(:

เวลาล่วงเลย พระอาทิตย์ใกล้จะทักทายขอบฟ้า
เราสองคนแม่ลูกจึงออกเดินทางสำรวจเมืองปายกัน

ปายเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ เท่านั้น
เดินรอบเดียวฉันก็จำได้หมดแล้วว่าอะไรอยู่ที่ไหน

ถึงแม้อากาศจะร้อน ไม่เป็นใจเท่าที่ควร
แต่ปายก็ยังคงมีสเน่ห์น่ารัก ๆ ซ่อนอยู่
ที่พัก และร้านรวงต่าง ๆ
มักมีคำว่า ปาย อยู่ด้วยสมอ
จนฉันแอบคิดเล่น ๆ ว่า ถ้าฉันจะเปิดกิจการอะไรสักอย่างที่นี่
ฉันจะตั้งชื่อว่าอะไรดี และชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว

ปะปาย ^ ^

( ไป ปาย อะไร ทำนองนั้นละค่ะ :D )

 

 

สักประมาณ หกโมงเย็น
ท้องเริ่มร้องส่งสัญญาณเตือนมาถึงเราสองคน
ฉันกับคุณแม่แวะฝากท้องที่ร้านขนมจีนน้ำยาแห่งหนึ่ง

ตอนแรกฉันไม่มั่นใจว่าจะทานได้หรือไม่
แต่ก็ไม่อยากขัดใจคุณแม่ ที่บอกว่าอยากทาน
แต่สุดท้าย ฉันก็กินได้จนหมด
อร่อยมาก ๆ ค่ะ แถมราคายังถูกจนเหลือเชื่อ
สองคนรวมกับน้ำชามะนาวอีกหนึ่งแก้ว 30 บาทเท่านั้น

 

เราเดินตรงไปที่ร้านมิตรไทย
ร้านขายของฝากที่ใครมาปายก็ต้องมากันทุกคน
เป็นร้านที่น่ารักมาก ๆ ทั้งตัวร้านและของฝากก็น่ารักพอดี
ฉันละอยากได้เกือบทั้งหมดเลยเชียว

ฉันซื้อโปสการ์ดกลับมาเขียนที่รีสอร์ท
ฉันเคยได้ยิน หรืออ่านมาจากไหนไม่ทราบว่า
หากมาถึงปายแล้ว
ใหเขียนโปสการ์ดความรู้สึก
แล้วร่อนไปถึงคนที่รักและคิดถึง

ฉันดันลืมเอาที่อยู่เพื่อน ๆ มา
เป็นเหตุให้ต้องนั่งส่ง msg ไปหา
และก็มีคนส่งตอบกลับมาแค่ 2-3 คนเท่านั้น
ตอนนี้เพื่อน ๆ ได้รับกันหมดแล้วค่ะ ชอบกันทั้งนั้น

ฉันว่าโปสการ์ดมันได้ความรู้สึกมากกว่าแค่กด msg หรือพิมใน msn มากนะ

(:

 

ร้านน่ารักมาก ๆ เลยเน้าะ

 

ฉันชอบคำที่อยู่บนโปสการ์ดจากร้านนี้มาก ๆ
ins p a i rations

ตอนที่อยู่ที่นี่ ฉันแอบเผลอยิ้มกับฟองดูว์หลายครั้ง
แล้วก็พูดกับตัวเองเบา ๆ ว่า
"ความสุข มันก็อยู่แค่นี้เอง เน้าะ"

(:

 

จบการเดินทางวันที่หนึ่ง.

edit @ 23 Apr 2008 15:40:59 by Pi ly n n